| IJSLAND 11 augustus 2006:
Landmannalaugar - Arnes, 98 km
NB: Klik op de foto's voor een vergroting!
Vannacht begon het te
stormen. Het tochtte erg in de tent. Om 7 uur
staan we op. Het is geen pretje om de warme
slaapzak te verlaten en de klamme fietskleren aan
te moeten doen. Mijn thermometer geeft 5 graden
aan. Brr! Met die wind erbij voelt het nog
kouder. Ik ontbijt met m'n wanten aan en muts op
in de tent. Daarna pakken we de boel in. Ik moet
de tent goed vasthouden anders waait hij weg. Het
is bewolkt weer vandaag maar wel droog.
Bij het toiletgebouw
spreekt een Zwitserse ons aan, ze hebben
problemen met hun schijfremmen. Daar kunnen wij
ze helaas niet mee helpen. We zijn blij dat wij
gewone ouderwetse remmen hebben! Fedde heeft
gister wel de remblokjes vervangen want die waren
totaal versleten na de tocht van eergister.
We slepen de fietsen de
brug weer over. Als we op de fiets zitten, warm
ik eindelijk wat op. Al snel moeten we weer een
steile heuvel over lopen. Mensen in een auto
stoppen voor ons en applaudiseren. We rijden
langs een meertje, de schuimkoppen staan erop, zo
hard waait het. De eerste 5 km zijn redelijk te
fietsen. We hebben besloten om de F208 te nemen
richting het noorden en niet de Landmannaleið
omdat daar rivierdoorsteken zijn en het is zo
koud vandaag. Mijn schoenen zijn trouwens nog
steeds nat van eergister. Ik heb de regenhoezen
eroverheen gedaan voor wat extra warmte.
We rijden door een soort
woestijn van zwart zand met zwarte bergen. Het
lijkt wel een andere planeet! De weg wordt steeds
slechter. Continu wasbord en stukken zacht zand
waar je ineens wegslipt. Af en toe stukken met
heel veel losse keien in combinatie met wasbord.
Een voordeel van het gehobbel is, dat ik het niet
meer koud heb. Een paar honderd meter voor ons
stopt ineens een bus vol toeristen. Ze stappen
allemaal uit en gaan op een rij staan om foto's
van ons te maken! Als we langsrijden, klappen ze
allemaal. Ik word er een beetje verlegen van.
Voor ons is het alweer vrij 'gewoon' om hier te
fietsen met volle bepakking.
Even verderop ga ik bijna
op m'n bek in een stuk met mul zand. Je ziet het
verschil tussen de harde en zachte stukken niet.
Ook hebben de IJslanders de gewoonte om hele
schuine bochten in de wegen te maken. In zo'n
bocht glij je af en toe gewoon zijwaarts weg!
Nadat we het nationale park hebben verlaten,
wordt de weg nog slechter. Een grindweg met losse
keien en wasbord. Tot zo'n 22 km vanaf
Landmannalaugar konden we alles nog net
befietsen. Toen kwam er een steile helling met
losse stenen waar we moesten lopen. Bovenop staan
mensen die klappen en 'Bravo!' roepen.
We dalen een stukje op de
fiets maar dit blijkt te gevaarlijk. Tot aan de
waterkrachtcentrale moeten we bijna alles lopen.
We pauzeren even om wat te eten. Ik ben erg moe.
Er volgt nog 8 km grindweg van het ergste soort.
Hier doen we bijna een uur over. En dan zijn we
weer op het asfalt! Ik ben nog nooit zo blij
geweest met een saaie rechte asfaltweg!
Het landschap richting
Hrauneyar is vrij somber. Op een gegeven moment
kunnen we de Hekla zien. De top ligt in de
wolken. Er ligt veel sneeuw op. De weg gaat vals
plat op en af. Dan dalen we ineens de hoogvlakte
af. We komen in een totaal ander landschap
terecht. Het is veel groener en er zijn steile
rotswanden. We fietsen door naar Arnes. Hier is
een benzinepomp met een supermarkt erbij en ook
een camping. Het is een Nederlands aandoend
veldje met populieren eromheen. We kunnen er
gratis douchen met warm water. Picknick tafel
naast de tent. Het is hier ook lekker warm
vergeleken bij Landmannalaugar.
|
)
)
)
)
